Er is iets dat al een tijdje speelt, iets wat ik steeds minder doe, maar waar ik nog nooit iets over heb gezegd.

Het gaat over mijn aanwezigheid op Instagram. Misschien heb je al gemerkt dat ik daar minder aanwezig ben, dat ik minder van mezelf laat zien. Eigenlijk speelt het al jaren, maar durfde ik de stap niet te nemen.

Dit is wat er gebeurde: Elke keer als ik Instagram opende, sloot ik hem een paar minuten later weer met een vaag, onaangenaam gevoel. Soms voelde ik me geïnspireerd, maar even zo vaak voelde ik me minder goed dan voor ik de app opende. En met de komst van AI, dat steeds meer mensen steeds vaker gebruiken waardoor de berichten, de captions, steeds meer op elkaar zijn gaan lijken, trok het me steeds meer leeg. Ik vroeg me af: wat zijn we hier nou eigenlijk aan het doen? Wat willen we bereiken met de eindeloze stroom aan — steeds meer op elkaar lijkende — berichten? Waar zijn wij als mens, als vrouw, als zelfdenkend wezen met gevoelens, met gelaagdheid, met meer dan een buitenkant en meer dan een project dat beter, sneller, mooier en optimaler kan functioneren?

Ik wil je vertellen wat me dat heeft geleerd — over social media, over ons, en over wat er écht nodig is om je goed te voelen in je eigen leven.

De onderstroom die je niet altijd ziet

Social media werkt niet met grote, harde boodschappen. Het werkt met een zachte, constante onderstroom van korte berichten die door het format vaak de nuance missen, statements die onder je huid gaan zitten.

Je ziet iemand die er uitgerust uitziet terwijl jij je uitgeput voelt. Je leest over een ochtendroutine die zo moeiteloos lijkt terwijl de jouwe chaotisch aanvoelt. Je scrollt langs tips over hoe je beter kunt slapen, gezonder kunt eten, rustiger kunt ademen, helderder kunt denken, strakker kunt worden, productiever kunt zijn, bewuster kunt leven.

Allemaal goedbedoeld, ongetwijfeld. Maar de cumulatieve boodschap is altijd dezelfde:

Je kunt beter zijn dan je nu bent.

En ergens, zonder dat je het doorhebt, wordt dat een norm. Zelfoptimalisatie als verplichting. Stilstaan voelt als achterblijven. Tevreden zijn voelt bijna onverantwoord.

Ik herken het bij mezelf. En ik herken het bij de vrouwen die ik in mijn werk tegenkom — vrouwen die zo moe zijn van het worden, het moeten, het streven. Van het gevoel dat ze altijd net niet genoeg zijn.

Het probleem met coaches die “de oplossing” claimen

En dan zijn er de coaches.

Ik zeg dit als iemand die zelf ook werkzaam is in het veld, dus ik ben me ervan bewust dat ik hier voorzichtig moet zijn. Maar ik wil het toch zeggen, omdat ik denk dat het belangrijk is.

Er is een patroon op social media waarbij coaches, therapeuten en experts — bewust of onbewust — een probleem creëren of vergroten om vervolgens de oplossing te bieden. De formule is herkenbaar: “Herken jij dit? Dan heb je dit nodig.” Of: “Als je je zo voelt, is er iets mis met je zenuwstelsel / je mindset / je hormonen / je grenzen — en ik kan je helpen.”

Ik geloof niet in “de oplossing”. Niet één methode, niet één aanpak, niet één persoon die jou gaat redden.

Ik geloof wél in iets anders: dat je je beter voelt als je kunt zijn wie je bent. Niet als je jezelf hebt veranderd, verbeterd of geoptimaliseerd. Maar als je de ruimte hebt gevonden om jezelf te zijn, zonder dat je daar je best voor hoeft te doen. Sterker nog, de oorzaak van mijn eigen klachten, chronische hoofdpijn en vermoeidheid, lag hier; in het ‘niet goed genoeg voelen’, ‘in goed, beter, best willen worden’, in het streven.

Dat is een wezenlijk ander vertrekpunt. En het begint met de vraag: wat als er niets mis is met jou?

Het leven is rommelig, en dat is goed

Hier is de waarheid die social media zelden laat zien:

Het leven is rommelig. Het leven is soms saai. Het is de kinderen van school ophalen en vergeten dat je nog boodschappen moet doen. Het is een kind dat ziek is terwijl jij een drukke dag had. Het is die ene gewoonte die een week perfect werkte en daarna gewoon weer wegglipte. Het is sportclub op woensdag en was op zaterdag en af en toe een avond op de bank.

Het leven is niet een project dat je optimaliseert.

Het leven is iets wat je leeft.

En de kleine dingen, de gewone dingen — die zijn het achteraf waard. Niet de doelen die je haalde. Maar de momenten dat je er gewoon was. Aanwezig. In je lijf. Bij de mensen om je heen.

Wat ik zelf aan het uitzoeken ben

Ik neem afstand van Instagram. Niet dramatisch, niet voorgoed — maar ik merk dat het platform me meer kost dan het me brengt. De eindeloze stroom aan content, veel AI, veel van hetzelfde, en die constante ondertoon van verbetering — het zuigt energie die ik liever ergens anders in steek.

In mijn sessies. Mijn retreats. Mijn cliënten. Mijn gezin. Actief in plaats van reactief. Het leven léiden in plaats van lijden.

Ik wil weer vertrouwen op mijn eigen zintuigen. Op live contact. Op echte gesprekken, diepgang, warmte van echte mensen om me heen.

Want dat is precies wat ik mijn cliënten gun. En dan is het logisch dat ik het ook mezelf gun.

Wat ik doe en wat ik niet doe

Ik begeleid vrouwen met ademwerk en mindfulness. Vrouwen die merken dat doorgaan, aanpassen en sterk zijn niet meer werkt. Vrouwen in midlife die voelen dat het anders mag.

Wat ik aanbied is geen quick fix. Geen programma dat jou “repareert”. Geen methode die belooft dat je over drie maanden een ander mens bent.

Wat ik aanbied is ruimte. Ruimte om te voelen wat er in jou leeft. Om terug te komen in je lijf. Om te ontdekken dat je niet beter hoeft te worden — maar dat je misschien gewoon te lang te ver van jezelf af hebt geleefd.

De adem is daarin de directste ingang. Niet als trucje, maar als vaardigheid. Als manier om het hoofd te stillen en het lichaam te laten spreken.

Wanneer heb jij voor het laatst het gevoel gehad dat je goed genoeg bent?

Niet nadat je iets had bereikt. Niet als je die ene gewoonte eindelijk had volgehouden. Niet als je lijf er anders uitzag of je agenda meer klopte.

Gewoon nu. Zoals je bent.

Als dat gevoel ver weg voelt, dan is dit voor jou geschreven. Niet om je iets te verkopen. Maar omdat ik oprecht geloof dat je dat gevoel kunt terugvinden, niet door nóg meer te doen, maar door eindelijk te stoppen met het idee dat er iets mis met je is.

Wil je daar samen mee aan de slag? Je bent van harte welkom in mijn ochtend retreats, of in de Breathe & Reconnect training dit najaar.

Maartje van Ewijk is ademfysioloog en mindfulnesstrainer in Den Bosch en Vlijmen. Ze begeleidt vrouwen in midlife die merken dat doorgaan en aanpassen niet meer werkt.